Amcam ve Ben

Amca yeğen aynı koltukta fakat farklı zaman dilimlerinde (20 yıl kadar) çekilmiş iki resim. Sağolsun Burak amcam hazırlamış bu kombinasyonu. Beni Burak amcama benzetenler için de iyi bir malzeme oldu bu resimler, teşekkürler amca.

Valla ben karar veremedim hangimiz daha yakışıklı diye :P

Bir de bu resimden bakın bakalım :)

İyi Bayramlar

Ramazan Bayramınız kutlu olsun... Büyüklerimin ellerinden, küçüklerimin gözlerinden öperim. İşte benim bayramımından kareler:

Bayramın ilk günü: Hiç üşünmeden gelecek misafirlerimiz için alınan şekerleri tek tek test ettim, onayladım.



Fakat annem bu durumdan pek memnun olmadı ve şekerleri elimden aldı. Ben de doğal olarak tepkimi ortaya koydum:



Giyindim süslendim bayram ziyaretlerine başladım. İlk durak ananemler:



İkinci durak Düzce, babaannemler:



Bayramın üçüncü günü: Babamla ekmek almaya gidiyoruz. Çok güzel bir sabah öyle değil mi?

Babamın tezi dolayısıyla bu ilk bayramımda çok gezemedim. Büyüklerim bana kızmasınlar. İnşallah bir dahaki bayramda görüşmek üzere.

Bu arada

"-Babacım lütfen bitir artık şu teziniii !!!"

Ders 1: Fasulye

Ananenim iftara misafirleri varmış, "-dur anane ben de yardım edeyim" dedim, boş duranı kul da sevmez Allah da sevmez.

Böylece başladık yemek hazırlıklarına, ilk ders fasulye. Nedir? Nasıl bir şeydir? Nasıl ayıklanır? Tüm detayları ile kaptım mevzuyu.




Konuyu ne kadar ciddiye aldığım fotoğraflardan da belli oluyor sanırım. Olaya tamamen babamdan geçen mühendislik genleri ile yaklaşıyorum. Fasulyeler santimi santimine eşit büyüklükte olacak yoksa olmaz. Tabi siz fasulyeleri döküp saçtığımı düşünüyorsunuz ancak onlar yaptığım kalite kontrol işlemleri sırasında eşitlik ölçümlerinden geçemeyen numuneler yani fasulyeler.

Hasta olmamdan önce ve sonra

5 Eylül Cumartesi günü aniden başlayan gaz sancılarım ve birkaç kez acil servis kapılarına gidip gelmelerimiz sonucu şimdilik çok şükür iyiyim. Ama bu hastalık beni biraz yordu, biraz süzüldüm galiba. Neyseki biraz daha iyiyim bu günlerde.

Resimler hasta olmamdan önce ve sonrasına ait. İlk resimde ananeşimin bana ördüğü zuzulu hırkamı giymişim, heyecanla gezmeye gitmeyi bekliyorum. Diğer resimde ise gecenin bilmem kaçıncı yarısında babamın beni oyalamak için icat ettiği çamaşır sepeti görünümlü arabamdayım, ağlasam mı gülsem mi bilemiyor bir haldeyim.

Nazar Değmesin

Bugünlerde (üzerinize afiyet) pek keyfim yok, biraz halsiz ve rahatsızım. Herkes "nazardır nazar" diyor. Valla neyse bu nazar lütfen etmeyin, ben çok kötü oluyorum. Hiçkimselere nazar değmemesi dileğiyle...